18 juli 2010 - Een piraat, Gualtiero, komt als drenkeling aan land, nadat zijn schip is vergaan. En daar komt hij erachter dat de vrouw van wie hij hield, is getrouwd met een ander. En met wat voor iemand: hertog Ernesto, de leider van het gebied. Lang proberen zijn manschappen het voor hem verborgen te houden, maar er is geen houden meer aan. Hij ontmoet de vrouw, Imogene. Dit is het gegeven van de opera Il Pirato van de Siciliaanse componist Bellini, die zaterdag en zondag in de Lichtfabriek in Haarlem werd opgevoerd.
Troepen inspecteren op de Segway
Een mooie opvoering van het Haarlems Koor Lokaal, samen met een aantal solisten en het Musonia Ensemble. Vooral de rol van Ernesto, vertolkt door Marcel van Dieren, was indrukwekkend. Een echte leider, niet alleen van toen (het stuk speelt in de dertiende eeuw), maar ook van nu. Met superieure blik inspecteert hij op zijn Segway zijn werknemers, de mannelijke leden van het koor, die in pak voor hem staan, mobiele telefoon in de aanslag. Het type leider dat geen twijfel kent: heel veel eigendunk maar gespeend van veel kennis en kunde. Ach, we hebben er helaas zoveel van gezien in het bedrijfsleven in de afgelopen jaren.
Hoogmoed voor de val
Het gaat dan ook mis. Want de vrouw houdt ook nog van Gualtiero. Ze maant de piraat om snel weg te gaan want er staan levens op het spel, maar die laat zich niet zo makkelijk wegsturen. Ernesto krijgt argwaan als zijn vrouw hem blijft ontlopen. Zijn rijk begint te wankelen. Met een verrekijker, gezeten op een badmeesterstoel, inspecteerde hij zijn territorium. "Ik ben getrouwd met je en ik heb een kind van je maar ik houd van Gualtiero", zo biecht de vrouw uiteindelijk op aan haar man. Een confrontatie tussen de twee mannen blijft niet uit. En de tweestrijd die volgt is, muzikaal gezien, adembenemend mooi.
Jongetje maakt indruk
Ernesto delft het onderspit. Het kind, een echt jongetje van een jaar of vijf, speelt ook mee. Het dartelt tussen de leden van het koor die op het podium staan. Het wordt stevig vastgehouden door de moeder die verscheurd wordt door verdriet. De gigantische uithalen van Imogene (Francis van Broekhuizen) moeten behoorlijk heftig zijn voor zo'n ventje. Maar hij slaat zich er doorheen. Wat te doen met Gualtiero, die zich vrijwillig heeft overgegeven aan de manschappen van Ernesto? Dat is de laatste vraag. Ze haten hem, maar bewonderen zijn moed. We zien het jongetje op de achtergrond zwaaien met een zwaard. Hij krijgt bijna het grootste applaus aan het einde.
Copyright © Echtwaarnieuws.nl
