5 augustus 2011 - Regeringsleiders van de grote Europese landen zijn weer bijeengekomen: de rente op Italiaanse en Spaanse staatsleningen is opgelopen, vandaar. Wanhopig proberen ze een crisis af te wenden, maar juist daardoor versterken ze die crisis alleen maar. Beter kunnen ze de komende maanden helemaal niets doen; behalve dan strenge bezuinigingsprogramma's opstellen en deze ook tot uitvoer brengen.
Besmetting
Tot nog toe zijn de euroleiders vast van plan om elkaar te helpen, omdat ze denken dat dat de enige manier is om de euro overeind te houden. Maar het tegendeel is waar. Juist die overdreven solidariteit leidt tot besmetting van landen die tot dan toe gezond waren. Dat is ook niet gek; als je maar geld blijft geven aan landen die failliet zijn ga je zelf ook een keer failliet, en de minst gezonde landen zullen daarbij het eerste de dupe zijn. En juist dit is derhalve de grootste zekerheid dat het financiële stelsel in de hele eurozone ten onder gaat en dat de euro zal moeten worden opgeheven.
Snotneuzen
Kappen dus met die solidariteit, die ingegeven is door ideologische motieven ('wij moeten en zullen één Europa krijgen') en die niets met de economische ratio te maken heeft. Het is echt van de zotte dat elke keer als de rente weer ergens omhoog gaat of de beurzen inzakken Europese leiders zich geroepen voelen om met spoed bij elkaar te komen, opgezweept door een schertsfiguur als Van Rompuy die de crisis aangrijpt om zichzelf te profileren. Volwassen en gedegen politici als Angela Merkel en Nicolas Sarkozy die hun oor laten hangen naar die omhooggevallen snotneuzen op de beurzen. De media en de talrijke analisten die daar dagelijks op verschijnen wakkeren het vuurtje aan door constant de mantra rond te bazuinen dat het tijd wordt dat Europese leiders met één mond gaan spreken en dat snel en kordaat optreden de enige manier is om de eurocrisis af te wenden.
Kappen met die hulp
Wat denken ze nu? Dat een probleem dat in de afgelopen twintig jaar is ontstaan in een paar weken kan worden opgelost? De mantra van de journalisten en financiële analisten klopt simpelweg niet, en ergens weten ze dat ook wel. Want steeds vragen de presentatoren zich vertwijfeld af: is dit nu de oplossing? Nou, nee dus. Het gaat er helemaal niet om dat de leiders met één mond spreken en kordaat optreden. Het bewijs is geleverd. De euroleiders traden de afgelopen weken kordaat op en dat heeft niet geholpen. Want Griekenland is simpelweg niet te helpen. Schei uit met die keuze-menu's en Europese noodfondsen en credit enhancements en weet ik wat al niet. Alleen al de ongelooflijke ingewikkeldheid van de pakketten maakt dat er waarschijnlijk iets niet klopt, evenals de gluiperige manier waarop er over gecommuniceerd wordt. Het gaat niet werken. Het is een zinloze strategie en we gaan er zelf uiteindelijk ook aan onderdoor. Alleen een ezel stoot zich steeds aan dezelfde steen.
Lekker laten uitrazen
Niets doen dus. Het is bijna onmogelijk voor een politicus maar het zal wel moeten. "Als je geschoren wordt moet je stil zitten", zo luidt het aloude spreekwoord op de beurs en dat geldt nu ook voor politici die zelf hun overheidsbegrotingen uit de hand hebben laten lopen. Ze moeten een stringent bezuinigingsprogramma opstellen en gaan uitvoeren en verder de markt de markt laten. Laat de financiële markten maar lekker uitrazen als ze hun pijlen weer eens gericht hebben op een bepaald land, nadat cynische lui van kredietbureaus precies op het juiste moment een negatief oordeel hebben gegeven over dat land. Uiteindelijk zal de rente wel weer dalen als de markten doorhebben dat ze de leiders niet meer onder de knie krijgen.
Speel financiële instellingen tegen elkaar uit
Wacht veder zoveel mogelijk met herfinancieren gedurende de periode dat de rente hoog is, zoek naar andere financieringsbronnen en neem eventueel een hogere rente voor lief. Spreek de eigen financiële instellingen van het land aan en dwing ze min of meer, met zachte of harde hand, om tegen een redelijke rente de benodigde staatsleningen te financieren. Aan consumenten mogen ze geen woekerrentes rekenen, dus ook niet aan de overheid. De eigen instellingen zullen het belang van het overeind houden van het financiële systeem ook wel onderkennen. Speel de instellingen desnoods tegen elkaar uit. Wilt u niet leveren voor een die-en-die rente? Dan gaan we toch naar een ander. Uiteindelijk zullen ze wel over de brug komen want de financiële instellingen moeten ook ergens heen met al het geld wat in de afgelopen jaren door onverantwoordelijke monetaire autoriteiten in de economie is gepompt.
Griekenland aan lot overlaten
Deze strategie zal voor Italië zeker gaan werken en voor Spanje waarschijnlijk ook wel. Griekenland is de vraag. Daar is de schuldhulpverlening al een eind onderweg maar er mag absoluut niet meer geld naar dat land. Het huidige pakket wat in de afgelopen weken is afgesloten kan beter ook weggestemd worden door de Parlementen van de lidstaten, want dat gaat ons waarschijnlijk heel veel geld kosten. Griekenland moet aan zijn lot worden overgelaten. Griekse banken zullen mogelijk omvallen, en het zal chaos worden. Het zij zo. Het is nodig om de euro te redden en trouwens, uiteindelijk hebben ze het allemaal aan zichzelf te danken. Dus het is ook nog eens een kwestie van eigen schuld dikke bult. Verder kunnen ze zelf zoveel mogelijk maatregelen nemen om de pijn te verzachten, zoals uit de eurozone stappen.
Schoon schip
En natuurlijk kan West-Europa ze daarbij helpen, want het is niet zo dat solidariteit alleen uit het geven van geld hoeft te bestaan. Nog zo'n misvatting: dat de Europese samenwerking noodzakelijkerwijs ophoudt op het moment dat Griekenland niet meer met geld op de been gehouden wordt. Griekenland blijft gewoon onderdeel van de EU. Maar eerst moet er schoon schip worden gemaakt.
Jurgen Sweegers
Copyright © Echtwaarnieuws.nl
