8 juni 2011 - Een crisis in Europa wordt door eurofielen vaak aangegrepen om te pleiten voor nog meer integratie in Europa. Zo ook de crisis in Griekenland; zo bleek uit een column van Mathijs Bouman in het Financieele Dagblad. Het echte probleem is niet de Griekse schuldencrisis maar het ontbreken van een centraal gezag dat fiscale maatregelen kan nemen, zo betoogde een aantal professoren en de onvermijdelijke Nout Wellink tijdens een bijeenkomst, volgens Bouman. Er moet meer politieke eenheid komen; dan was dit probleem nooit ontstaan. Onzin.
Aard van probleem is simpel
Het Griekse probleem is simpelweg dat de Grieken teveel op de pof hebben geleefd, niets meer en niets minder. Dit is een helder, nauw afgebakend probleem. Het is een heel voorstelbaar probleem, want het gebeurt velen van ons, maar het moet wel worden opgelost en de Grieken moeten de consequenties daarvan dragen. Alleen zij zijn schuldig, niemand anders. Als de Grieken niet meer terug kunnen betalen moet er een betalingsregeling worden getroffen, moeten schulden worden kwijtgescholden of, als dat allemaal niet helpt, moet Griekenland uit de eurozone gegooid worden. Simpel. Ga er nu niet van alles bijhalen alstublieft en ga helemaal niet je eigen stokpaardjes berijden nu de kans zich aandient. Er is geen enkele reden om nu te pleiten voor meer financiële integratie.
Een regering is risicovol
En het argument dat een centrale regering de problemen had kunnen voorkomen is potsierlijk. Want ook centrale regeringen kunnen budgetten flink laten ontsporen, zie de Verenigde Staten. Bouman beargumenteert in zijn column verder dat het minder erg is als een land als de Verenigde Staten een schuld van zeg 100% van het BNP heeft dan als Europa in totaal zo'n zelfde schuld heeft, louter en alleen omdat Europa versnipperd is. Ook deze redenering slaat nergens op. De risico's dat het echt grondig mis gaat zijn juist groter in landen met een centraal gezag omdat er maar één president hoeft te zijn die een wanbeleid voert, zoals Obama nu. De Europese lidstaten kunnen elkaar corrigeren en dat doen ze nu ook. Er is nu wellicht nog geen schuldencrisis in de Verenigde Staten en in Japan, maar er hoeft niet veel meer te gebeuren voordat die er wel is.
Zieke oude man
Natuurlijk kun je een discussie houden over de vraag of een Europese federale superstaat nodig of wenselijk is. Het opvallende daarbij is dat de hotshots in economenland daarbij altijd doen alsof de weerzin bij de massa tegen een Europese superstaat ingegeven wordt door onderbuikgevoelens, terwijl het idee dat Europa goed is voor ons allemaal, wat de macro-economen dus zelf aanhangen, gebaseerd is op hun eigen subliem economische inzicht. Maar wellicht is het wel andersom; wellicht is de intuïtie van de massa juist. Wellicht is zo'n Europese superstaat ook wel in economische zin een slecht idee, nog even afgezien van andere nadelen zoals het verlies aan nationale identiteit, minder invloed, meer afstand tot de machthebbers, grote bureaucratie, culturele verschraling, etc.. Wellicht is Europa wel een zieke oude man, waar helemaal geen enkele toekomst meer in zit.
Wie moet er nu weer gered worden?
Nederland is groot geworden en eeuwenlang groot gebleven omdat het onafhankelijk was. Onze welvaart staat nu op het spel en het is heel goed mogelijk dat we over vijftig jaar geen enkele rol van betekenis meer spelen. Dat zou dan niet alleen komen door Europa, maar bijvoorbeeld ook door het opraken van onze gasvoorraad. Maar de onderwerping aan de Brusselse bureaucraten speelt ook een rol. Want de Europese Unie is vooral een grote verstikkende herverdelingsmachine geworden, die iedereen en alles redt wat er zogenaamd gered moet worden. Wie moet er nu ook al weer gered worden? Oh ja, de tuinders, want consumenten weigeren hun producten nog te kopen. Goh, daar hebben meer ondernemers wel eens last van gehad. Gevoel voor de economische realiteit ontbreekt volkomen. En zo worden we langzaam de diepte in gezogen.
Amputeren
Natuurlijk de euro is goed voor het Nederlandse bedrijfsleven. En het is waar dat er een dichotomie is: monetair beleid wordt voor heel de Unie bepaald en politiek en fiscaal beleid is nog aan de lidstaten. Dit kan tot wat spanningen leiden. Als dit echter tot ongewenste effecten leidt is er net zoveel reden om te zeggen dat dat monetaire beleid dan maar moet worden opgeknipt dan dat het fiscale beleid moet worden geïntegreerd. Of dat de lidstaten die de grootste problemen veroorzaken moeten worden afgesplitst. Die spanningen op zich zijn geen reden om te pleiten voor meer integratie. Maar weet u: eigenlijk is is dat verschil in reikwijdte tussen monetair beleid en fiscale politiek volgens mij niet eens een probleem.
Rente vloog keurig netjes de hoogte in
Weet u nog wat alle economen aan de vooravond van de komst van de euro zeiden? Die dichotomie zou tot grote problemen gaan leiden. Want er zou immers maar één rente voor heel de Europese Unie gaan gelden, terwijl de individuele landen eigenlijk allemaal een eigen rente nodig zouden hebben. En wat hebben we gezien: de rente van Griekenland vloog keurig netjes de hoogte in zoals het hoort voor een land dat niet betaalt en die van Nederland en Duitsland daalde. Ofwel: de economen praatten poep. Het marktmechanisme werkte perfect. Het probleem was en is dat Griekenland teveel geld heeft uitgegeven. Daarvoor moet het land nu op de blaren zitten, anders ga je fundamentele economische wetten omzeilen en dat gaat nooit goed.
Harde klap
Dat heeft ook consequenties voor het westen, maar beter een harde klap nu dan dat eeuwige gemodder waar de Europese politici en hun dienaren op de universiteit zo goed in zijn.
Jurgen Sweegers
Copyright © Echtwaarnieuws.nl
