27 maart 2011 - De renovatie van kasteel De Haar nabij Woerden is bijna klaar. Er ligt nog een kunstmatig aanlegde weg in de gracht rondom het kasteel en er zijn nog wat loszittende tegels in de vestibule, maar verder hoeft de bezoeker zich nergens aan te storen. Het is een fascinerend mooi kasteel, eind negentiende eeuw al helemaal van de ondergang gered door de architect Pierre Cuypers, dezelfde als die van het centraal station van Amsterdam. Hij tekende niet alleen voor het herstel van de sprookjesachtige buitenkant maar ook voor het interieur, tot aan stoelen en tafels en kostuums toe.
Septemberbewoning staat op het spel
De entree is meteen het meest betoverde deel van het kasteel. Het was vroeger een binnenplaats, maar Cuypers heeft het overdekt en er een soort rijk gedecoreerde gotische kerk van gemaakt. Het begint al met de fantastische smeedijzeren deuren. Binnen: talrijke beelden van voorvaderen, glas-in-lood-ramen met ridders, een rijk beschilderd houten dak, een soort sterrenhemel. Iedereen is geneigd meteen een fototoestel uit de tas te halen, maar nog voor op het knopje kan worden gedrukt zegt een medewerker al dat fotograferen verboden is. De familie Van Zuylen wil niet dat plaatjes van hun privé-vertrekken de wereld rondgaan. De familie woonde er tot nog toe elke september. Begin dit jaar is de baron echter overleden en de vraag is of de kinderen deze traditie in ere houden.
Spokenvangers alleen voor mannen
Maar ook verder is het kasteel adembenemend mooi. De donkere ridderzaal waar de mannen bijeenkwamen. De slaapkamer met het hemelbed waar de heer des huizes niet alleen sliep, maar ook zijn gasten ontving. Of die van mevrouw, met echte verwarming uit begin vorige eeuw en met een douche boven het weggezonken bad. De grote boodschap valt inmiddels niet meer in de gracht maar in een bak. De spokenvangers in de mannenvertrekken, kleine naar beneden wijzende punten aan het plafond, die 's nachts de spoken vingen, waarna ze 's ochtends als het licht werd als gruis op de grond vielen en de schoonmaker ze op kon poetsen. De verklaring die de gids, een oudere dame, gaf voor het feit dat de spokenvangers alleen in de mannenvertrekken hingen was nogal ongeloofwaardig: mannen waren bang voor spoken en vrouwen niet. Klein detail: de rare gebeeldhouwde dieren die je vanuit alle hoeken en gaten van het trappenhuis tegemoet grijnzen.
Feministisch sausje
Aan het kasteel zit nog een soort frommelige aanbouw vast, een Châtelet noemen ze het zelf. De voorgevel is imposant maar als de bezoeker het hoekje om gaat blijkt de aanbouw net zo smal te zijn als een modern rijtjeshuis. De tuinen erom heen zijn ook het bewandelen waard en het doolhof van heggen is een uitdaging voor kleine kinderen. U heeft overigens voor een keer geen last van jengelende kinderen als u de rondleiding voor kinderen volgt. Wel moet u zelf dan uw mond houden en u moet de kinderen af en toe iets influisteren om het feministisch sausje wat er over het rijke ridderverleden wordt gegoten weer weg te halen. Mannen plassen namelijk wel degelijk nog steeds in de meest nabijgelegen bosjes tijdens een drinkgelag, net als op de grote schildering in de eetzaal. En spokenvangers hingen waarschijnlijk alleen in mannenvertrekken omdat spoken niet de moeite namen om vrouwen bang te gaan maken.
Copyright © Echtwaarnieuws.nl
