8 september 2010 – Mogen we de paarden en runderen in de Oostvaardersplassen zomaar dood laten gaan? Deze vraag kwam aan de orde in een lezing door bioloog Frans Vera, georganiseerd door het weekblad Elsevier, dinsdagavond in de Rode Hoed. Vera vindt van wel. Het is de natuur. Iemand uit het publiek vond van niet en ook dierenarts en Tweede Kamerlid Henk Jan Ormel van het CDA, die ook aanwezig was, heeft er moeite mee. Hij sprak al over een ‘Jurassic Park’ op de bodem van de Zuiderzee. Vera merkte op dat Ormel al twee keer een spoeddebat had aangevraagd over de Oostvaardersplassen, maar nog nooit over de misstanden in de bio-industrie. Luid applaus vanuit de zaal.
Vader van het natuurbeleid
Is de natuur een constructie?, zo was de vraag van de lezing. Vera vindt van wel. Niet gek, want hij is zelf druk bezig met de constructie van natuur. Hij is de geestelijk vader van de Oostvaardersplassen, een ontoegankelijk natuurgebied tussen Almere en Lelystad, waar de natuur zo veel mogelijk zijn gang kan gaan. En ook van de bekende Ecologische Hoofdstructuur. Vera is dus voorstander van het creëren van zogenaamde stukjes oernatuur in Nederland. Daar wordt dan vervolgens een groot hek om heen gezet. De runderen hebben in de winter niet genoeg te eten, kunnen door dat hek ook niet naar de bossen van Boskoop en sterven.
Wel of geen ijkpunten
Vera heeft daarbij een bepaald ijkpunt voor ogen. Oernatuur is volgens hem een afwisselend landschap van weide en bosjes, weidebos. Hij zet zich daarmee af tegen mensen die zeggen dat grazers als runderen en paarden niet in wilde natuur thuishoren. Juist wel. Door hun gegraas krijgen bomen (zoals de eikenboom) en planten (meidoorn, sleedoorn) een kans, die in een dicht bos niet tot bloei zouden komen. En daar kunnen dieren als herten en reeën weer van profiteren. Volgens Vera is zo’n ‘afwisselende’ bosweide juist het Europese oerlandschap geweest, en niet de dichtbegroeide bossen, zoals veel mensen denken. Raar, want eerder had Vera betoogd dat niemand, ook hij niet, weet hoe de oorspronkelijke natuur eruit heeft gezien.
Tegenstrijdigheden
Er zaten meer tegenstrijdigheden in het betoog van Vera. Hij stelde dat mensen als ijkpunt de natuur uit hun jeugd hebben. Aangezien de natuur degenereert is sprake van ‘het syndroom van verschuivende panelen’, we nemen met steeds minder genoegen. Een plausibele redenatie. Maar hij stelde dus ook dat mensen dichtbegroeide oerbossen als ideaalbeeld hebben, waar die grazers dan niet in thuishoren. En weer later stelde hij dat mensen hun huidige omgeving als ijkpunt nemen en daarom bijvoorbeeld gekant zijn tegen het laten begroeien van de oevers van de grote rivieren. Het verlies van het bestaande weegt zwaarder dan de winst van het nieuwe, zo zei hij, helemaal als dat nieuwe niet te 'beleven' is. Ook een plausibele redenatie.
Haal dat hek maar weg
Het was een beetje het probleem van het verhaal van Vera. Het klonk allemaal heel plausibel, maar er klopte heel veel niet. Onze natuur is als een Perzisch tapijt zei hij, dat in 25 stukken is geknipt. De randen van al die stukjes beginnen te rafelen, totdat er niets meer over is. Een hopeloze zaak dus. Maar Vera zelf weeft het ene tapijtje na het andere. Een groot tapijt zal het nooit meer worden. Natuur is iets wat zijn gang moet gaan, inclusief de stervende beesten die daarbij horen, zo vindt Vera, maar zelf is hij als god in Frankrijk bezig met de creatie ervan. Veel mensen die een grondige hekel hebben aan Vera en zijn Oostvaardersplassen vinden dat hij te weinig ingrijpt. Maar je kan beter stellen dat hij te veel ingrijpt. Dieren uitzetten om ze vervolgens dood te laten gaan, het klopt toch niet. Haal dat hek rond de Oostvaardersplassen maar weg.
Copyright © Echtwaarnieuws.nl
