19 juni 2010 - Een man, Johan Primero, rijdt in zijn rood-blauw gestreepte Eendje elke dag 50 rondjes om Camp Nou in Barcelona. Hij moet dat doen van zichzelf, alleen zo zal 'Barca' de volgende wedstrijd winnen. De man komt nauwelijks uit de auto, die van binnen een klein voetbalparadijsje is geworden. Voor hem op het dashbord staat een foto van zijn grote held: Johan Neeskens. Toen hij acht was had hij in de klas uitgeroepen dat hij vanaf dan Johan wilde heten. In de stoel naast hem staat een urn met de as van zijn vader.
Ik heet vanaf nu Johan
Een film over clubliefde, zou je zeggen. Zo was de regisseur Johan Kramer er ook aan begonnen, zo zei hij na afloop van de voorstelling vrijdag in het Ketelhuis in Amsterdam. Zelf had hij ook op zijn achtste uitgeroepen dat hij Johan wilde heten. Maar het was langzamerhand een film over rouwverwerking geworden. De Johan van de film had een heilig ontzag voor de vader gehad, die sigarenmaker was geweest en getrouwd was met een Nederlandse vrouw. Elke zaterdag nam de vader zijn jongen mee in de spiksplinternieuwe 2CV voor een ritje om het stadion, om de voetbalgoden gunstig te stemmen. Zo was het begonnen. De moeder praat niet meer sinds de dood van haar man.
Liefde breekt dwangneurose
Johan wordt verliefd op een meisje, geheel in het rood-roze gekleed, dat op de hoek van de straat ruiten van auto's schoonmaakt. Langzaam komen er scheuren in de volharding waarmee Johan elke dag zijn rondjes rijdt. Hij begaat een ongeluk. En een aandoenlijke ober bij wie hij elke dag een kopje koffie drinkt vertelt hem subtiel dat Barcelona eigenlijk ook wel wint als hij zijn rondjes niet rijdt. Eindelijk ziet Johan de zinloosheid van zijn rondjes in. Hij brengt de urn naar huis en stapt op het kruispunt uit de auto om het meisje te kussen. De grond dreunt ervan; de man is zwaarlijvig geworden door al het zitten.
Rondjes rijden maar waarom?
De regiseur weet misschien het beste waar zijn film over gaat. Maar voor mij was het een film over ouder worden. De heimwee naar de jeugd, toen je gewoon leefde en niet hoefde te vechten voor je bestaan. Waarom vervalt iemand in het dwangmatig rijden van rondjes om een voetbalstadion. Uit liefde voor de club? Om de dood van zijn vader te verwerken? Het leek mij meer een vlucht uit de harde realiteit. Om dat paradijselijke leven van die jeugd nog even vast te houden. Iets waar de man doorheen moet om volwassen te worden. Hebben we niet allemaal wel eens het gevoel dat we zinloze rondjes aan het rijden zijn maar dat we het moeten doen om één of andere reden, zonder dat we precies weten waarom?
Je wordt ouder papa
En het was een film over vaderschap. De oud-secretaresse van de vader dook op in het café waar Johan elke dag een kopje koffie dronk. Ze vertelde dat het ritje zaterdags met de kleine Johan voor de vader de belangrijkste afspraak in zijn agenda was. Dit was een belangrijk moment in de film; voor mij althans. Want de jongen, inmiddels een papperige dikzak, wist nu dat zijn vader hem lief had gehad. Onzekerheid hierover had wellicht geleid tot het rare gedrag van de jongen. De opmerking van de secretaresse zorgde er daarom voor dat Johan uiteindelijk uit de auto kon stappen. Aan het einde van de film klonk lang en indringend het lied: De glimlach van een kind van Willeke Alberti. 'Jij bent al oud. Dat zegt een kind.' Ja, dat zegt een kind.
Jurgen Sweegers
Copyright © Echtwaarnieuws.net
